Uitzending
 Verslag BaanBreekster Rozemarijn Rozemarijn was in de zomer van 2010 twee maanden weg als BaanBreekster. …Na een uitgebreid aanmeldingsformulier te hebben gestuurd mocht ik op gesprek komen. De NEM checkte nog wat referenties en een maand later kreeg ik toestemming om deze zomer twee maanden naar Israël te vertrekken. En toen sloeg de twijfel toe... …Onlangs heeft ook mijn voorbereidingsweekend plaats gevonden. De mensen waarmee ik op reis ga, heb ik ontmoet en hoewel het een ander team is dan ik oorspronkelijk dacht, zie ik het helemaal zitten. Het team bestaat uit twee - jonge, gezellige, heel verschillende - meiden, een net afgestuurde jongen en een alleenstaande moeder van middelbare leeftijd… …Daar ben ik dan… Na een heftig vragenvuur bij de douane en een extra controle van de bagage mocht ik het vliegtuig in… … Na de eerste rondleiding in het tehuis zag ik enorm op tegen het werk. De kinderen die ik zag, liggen de hele dag in bed en reageren nauwelijks. Alleen wat kreunen en soms wat lachen als je ze een aai over de bol geeft. Het werk zou vooral neerkomen op luiers verschonen en voeden: even slikken… …Met een beetje mazzel kan ik twee uur ongestoord in de speeltuin doorbrengen, maar laatst kreeg één van de kinderen een woede-aanval/huilbui. Ik heb wel twintig minuten zijn handen vast moeten houden, omdat hij zichzelf (en mij) aan het slaan, krabben en bijten was. Hij heeft die twintig minuten hartverscheurend gehuild en alleen maar geroepen: no, no no! Dit waren de twintig langste minuten! Ik kon alleen maar bidden en zeggen: 'sst, everything is oke, Roos is here'. Niets werkte! Op een gegeven moment heb ik uitgesproken dat Jezus Koning is en geen ander de macht had om deze jongen zo in zijn greep te houden. (Ik was blij dat er geen andere volwassenen in de speeltuin waren…) Op dat moment gebeurde er niets, maar kort daarna draaide hij om als een blad aan de boom. Hij werd rustig, vroeg om een 'kiss' (zoals hij dat zo vaak doet) en wilde weer op de schommel. Heel bizar. Wat dit geweest is, ik weet het niet! …. … Nu ik wat meer gewend ben aan het ritme van de werkweek, ga ik 's ochtends wat eerder m'n bed uit. Soms zit ik dan heerlijk alleen in het stille huis te ontbijten, maar vaak ga ik ook al op pad. Dan duik ik nog even de oude stad in om een kijkje te nemen bij de Western Wall (Klaagmuur mag je hier niet zeggen) en een andere keer loop ik door de moderne Ben Yehuda straat en strijk neer op een terrasje om een heerlijke kop koffie te drinken - van uw geld! Het is zó bijzonder: God heeft zo rijk voorzien! Het hele bedrag dat ik moest betalen voor deze reis heb ik gekregen, onder andere van u, bedankt! Ik vind dit zo bijzonder…! In mijn voorbereiding heb ik expres niet de nadruk willen leggen op de financiën en toch voorziet God zo rijk! … …Met de laatste week voor de boeg bemerk ik wat dubbele emoties. Ik zie er uit om weer naar huis te gaan: slapen in mijn eigen bed - lekker met paps en mams op de bank zitten - ongegeneerd meeblèren met de muziek - heerlijk lang douchen, zonder je druk te maken over waterschaarste - weer deel uitmaken van de gemeente en zo zijn er nog veel meer dingen waar ik naar uitzie. Toch is er ook weemoed. De jongens waarmee ik heb gewerkt hebben een plekje in mijn hart gekregen en dat doet me wat. We maken veel lol samen en knuffelen ook veel. Eén van de jongens vraagt me bijna iedere minuut wel om een knuffel. Iets wat ik hem met liefde geef en iets waarvan ik niet weet of mijn opvolger/ster dat ook zal doen. Ook het idee dat ik hun daar achterlaat vind ik best lastig…. … Vandaag is ook mijn laatste dag in de voedselbank geweest. Iedere vrijdagochtend hebben we als dames aan de lopende band tomaat, komkommer, paprika, aardappels, rode bieten, wortels en aubergines staan wassen, schillen en snijden. Bij deze voedselbank komen vooral oudere inwoners van Jeruzalem, die moeten kiezen of ze hun geld gebruiken voor medicijnen of eten. De uitkeringen voor ouderen zijn schamel en ze moeten leven van het door henzelf opgebouwde pensioentje – als dit er al is ... ! Veel van deze oudere mensen hebben de oorlog meegemaakt en zijn getraumatiseerd. Het is best sneu om te zien dat mensen ruzie en stampij maken voor een bordje eten… … Inmiddels tikt het klokje door en lijkt het me slim om deze nieuwsbrief af te ronden. Dankt en bidt u met mij mee voor het volgende: Afsluitend een gedichtje - je kunt erover discussiëren, maar het sprak me wel aan: 'Geluk is groei |
