Maart 2011 

De huidige groep BaanBrekers is op het moment nog in het Midden-Oosten. Wij mogen hun verslagen plaatsten zodat jullie een idee krijgen van hun leven daar. 

Wat mij bijzonder raakte…
Op het moment dat ik dit korte stukje schrijf zitten wij nog midden in ons zogenoemde BB-traject, maar ondanks dat hebben we al bijzonder veel meegemaakt. 

In dit stukje wil ik mij voornamelijk richten op de eerste twee weken, waarbij wij in een Arabisch land verbleven. 

U moet begrijpen dat er op dat moment nog geen onrusten waren uitgebroken in het land en alles bij aankomst goed en wel leek.  

Ik was voor de eerste keer in dit land en vooraf had ik slechts een beperkt beeld van het land en diens cultuur. Dit naar aanleiding van de verhalen en foto's van vrienden die er hadden genoten van een welverdiende vakantie aan de zee.

Bij het binnen rijden van de hoofdstad, waar een kleine 20 miljoen mensen leven, had ik dat bekende gevoel waarbij een vooropgezet beeld van een locatie of situatie in één keer verpletterd wordt.
Het land dat bij mij bekend stond als een subtropisch zwemparadijs, bleek, achter dit zonovergoten plaatje, een zee van armoede te kennen. 

Vrijwel ieder huis, appartement en flatgebouw dat gepasseerd werd was nooit afgerond en het afval van al die miljoenen mensen lag vaak in hopen langs de weg of in de goten en kanalen, welke enkele kilometers verder uitkwamen in de rivier, waar het grootste deel van het drinkwater uit word gewonnen. 

Niet veel later werd voor ons dan ook duidelijk dat er veel onvrede leefde bij de inwoners naar aanleiding van de armoede en corruptie. Deze onvrede heeft uiteindelijk geleid tot de protesten die over de hele wereld te volgen waren de afgelopen weken, maar welke nog niet ter sprake waren in de periode dat wij daar verbleven.  

Ook werd langzaam duidelijk hoe een heel volk gemanipuleerd werd door de media en het onderwijs, welke onder controle van de staat stonden. De gemiddelde burger was enkel in staat een beeld en mening te vormen over de gebeurtenissen in de wereld naar aanleiding van propaganda, waarbij een vals beeld werd geschetst van allerlei zaken in het Westen en I. (Ik spreek hier in de verledentijd omdat het nog onduidelijk is hoe dit zich zal ontwikkelen in de komende periode).  

Uiteindelijk raakte dit mij dan ook het meest;
Hoe een modern ogende staat het beeld van de wereld voor diens inwoners dusdanig manipuleert om deze tevreden te houden, terwijl deze de wereld (en voornamelijk de toeristen) een plaatje voor houdt van het toeristische subtropische zwemparadijs, zoals ook ik het kende voor vertrek.

Het bezoek aan dit land heeft mij dan ook geholpen te zien hoe groot de problemen daar zijn, waardoor de ontwikkelingen van de afgelopen weken veel meer zijn gaan spreken.
Het is een land dat veel gebed nodig heeft. 

Elmer
 

Een bijzonder moment 

Het BaanBrekersproject…een project waarin je op zoek kunt gaan naar jezelf, naar God en Zijn wonderbaarlijke land…een project waarin je iets kunt betekenen voor de mensen in Zijn land, zowel Jood als Arabier. Maar naast dit alles is het ook een project waarin je je keer op keer gezegend voelt, en waarin bijzondere momenten zeker een rol van betekenis spelen.  

Donderdag 20 januari zijn we vanuit een Arabisch land, waar we zo'n twee weken verbleven, naar Israël vertrokken. Het waren twee weken waarin we zijn overladen met nieuwe en mooie indrukken in de overvolle stad waar we verbleven. Waar we mensen hebben mogen ontmoeten die zich met een groot hart voor God inzetten voor anderen.
Het was voor mij zo vreemd om te beseffen dat ikzelf nog niet zo lang geleden in de straten heb gelopen die nu volop in het nieuws zijn. Ook ik heb tijdelijk gewoond in een buitenwijk van de stad, waar mensen tijdens de opstand niet meer veilig over straat konden gaan omdat je bijna gegarandeerd werd overvallen of op een andere manier in aanraking zou komen met de rellen…Bij het horen van het nieuws voelde ik me daarom ook zo gezegend om nu in Israël te zijn, en het bevestigde voor mij alleen maar dat ik hier op dit moment gewoon moet zijn, om het plan uit te voeren dat God voor mij in gedachten heeft. Als je het hebt over een bijzonder moment, is dit absoluut een bijzonder moment te noemen. 

Maar…wat is dan toch het plan dat God voor mij hier in gedachten heeft? Ik wist bij voorbaat dat ik dienstbaar zou zijn, alleen de plek waar dat zou gebeuren lag totaal niet binnen mijn wensen…een huis voor lichamelijk gehandicapte mensen. Ik zag het al helemaal voor me: mensen wassen, aankleden, helpen bij de ontlasting, naar bed brengen…een drama voor iemand als ik. Dus ik heb gebeden dat dit alsjeblieft aan mij voorbij zou mogen gaan…er zouden toch wel andere manieren zijn om dienstbaar te zijn in een dergelijk huis? Maar tijdens ons kennismakingsgesprek in het huis werd al snel duidelijk dat dat niet het geval zou zijn. Inderdaad, alles waar ik niet mee in aanraking wilde komen lag binnen mijn takenpakket. Zoals je kunt begrijpen zag ik dit ook totaal niet zitten, en hoewel ik de eerste werkdag nog vrij weinig had gedaan was ik ook bijna vastbesloten om dit de komende drie maanden zomaar vol te houden. Maar…nog in de eerste week kwam er plotseling een omschakeling. Zonder dat ik er echt bewust van was had ik mijn eerste bewoner geschoren en niet veel later zelfs geholpen met douchen. Wow, hoe was dat mogelijk? Jeroen die altijd heeft beweerd nooit mensen te gaan helpen met douchen, heeft ineens iemand daarmee geholpen…ongelooflijk! Vanaf dat speciale moment ben ik ook anders naar de mensen gaan kijken, als schepselen van God die mijn hulp nodig hebben om de dag door te komen. Die omschakeling was voor mij nodig om het diensbare werk uit te voeren wat ik nu vier dagen per week met plezier doe. Het was een omschakeling waarin Gods Hand duidelijk zichtbaar is…opnieuw een bijzonder moment. 

Jeroen
 

Verslag na 3 weken.
Nu we aardig gesetteld raken is het een mooi moment om even terug te kijken. Wat hebben we al veel gezien en meegemaakt! Hoe diep zijn we eigenlijk al in het land en het buurland gedoken! Toch is er voor mij wel een moment wat duidelijk de meeste indruk heeft gemaakt… 

Dat werd ingeleid nadat we, na een paar uur rijden over zandvlaktes, de tunnel door gingen. De woestijn begon steeds mooiere en kleurrijkere vormen aan te nemen, landschappen variërend van zandwoestijn tot kale rotsige bergen, totdat we in het binnenland op een gegeven moment zicht kregen op het Sinai-gebergte, dat rood opkleurde in de avondzon. 

De nacht hebben we doorgebracht in huisjes aan de voet van de Horeb, om om 1.30 op te staan voor de beklimming. Het was volle maan dus we konden veel zien in het donker, we namen de niet-toeristische route door een rotsachtig dal met schaapskooien en wat bedoeïenenhuisjes. Toen we op een bergkam kwamen sloten we aan op de populaire “Mozes-route”. Helaas stuitten we al vrij gauw op de kuddes kamelen en massatoeristen. Maar goed, dat probeer je dan weg te denken, en zo gingen we verder via de inmiddels met ijs bedekte trappen. 

Boven op de top was het nog best klein, een stuk of 5 platforms, een kapelletje en een moslim-gebedshuisje. Wij waren op tijd om vanaf de eerste rang de zon op te zien komen, hoewel het vrij rustig zou zijn (slechts 700 mensen). 

Ondertussen was er even verderop een wolk zichtbaar die steeds oplichtte, omdat hij elektrisch geladen was. Naast dat dit een bijzonder natuurverschijnsel is, deed dit ons meteen denken aan God die in een donderwolk verscheen aan het volk en Mozes, op deze berg. Zo moet het ongeveer geweest zijn! 

De zonsopgang was een schitterend schouwspel, waardoor ook de bijzondere omgeving en het uitzicht langzaam zichtbaar werden. Zo konden we duidelijk de enorme vallei zien aan de voet van de berg. De Horeb is een echte grote berg met een tiental toppen, die relatief los staat van de overige bergen. Zo konden wij ons dus goed voorstellen hoe het volk hier gekampeerd moet hebben met zo'n miljoen mensen, en hoe iedereen vanuit de hele vallei Gods aanwezigheid moet hebben gezien wanneer de berg volledig in wolken was gehuld.
Er is ook net onder de echte top een top die geheel zwartgeblakerd is terwijl de overige bergen geheel rood- en zandkleurig zijn. Volgens de overlevering is dit een overblijfsel van de aanwezigheid van God in vuur en rook (Ex 19). Ondanks de vrieskou was het dus erg indrukwekkend!!! Later hebben we de verhalen gelezen en beseften we de centrale rol van deze berg (brandende braamstruik, Mozes ontmoet Aäron, Mozes doet de moeilijke beklimming 4 keer, Elia vluchtte ernaartoe toen hij voor zijn leven vreesde). 

Wat voor mij zo bijzonder was is de schitterende omgeving en manier waarop God gekozen heeft zich bekend te maken. Te midden van alle woestenij is Hij degene die ons zekerheid biedt en aanwezig is. En zelfs in de woestenij kun je zijn Hand zien in de schoonheid van de kleine details!
Dit geeft hoop voor de toekomst, en dit moet ons houvast zijn wanneer we spreken en nadenken over de problematiek van deze regio! 

Björn