Een inclusieve vorm van christenzionisme

8 november 2011

Oktober 2011, door Elia Zweverink 

De houding die christenzionisten aannemen heeft soms veel invloed op de manier waarop anderen tegen het christenzionisme en Israël aankijken. In tijden dat het bestaansrecht van Israël onder druk staat en het land steeds verder geïsoleerd raakt, neemt het gevaar van polarisatie tussen christenen helaas toe.  

Mijns inziens is iedere christen die de Joden ziet als Gods volk, die vasthoudt aan de landsbelofte en die in de terugkeer in 1948 van het volk Israël naar het land de vervulling van die belofte ziet, in wezen zionistisch. In elk geval passief-zionistisch. Persoonlijk denk ik dat iedere christen daarom ook zionistisch zou moeten zijn. De praktijk is helaas anders.  

Ik kreeg het besef dat christenen soms het zicht op Israël vertroebelen, toen ik met mijn gezin was uitgezonden naar een Arabisch land. Na twee maanden brak de tweede intifada uit. Natuurlijk was dat het gesprek van de dag onder zowel de Arabische bevolking als de buitenlanders. Ik schrok er toen van dat christenen die ik erg waardeerde, zoals een Nederlands echtpaar, Israël zwart maakten. In gesprekken met dit echtpaar bleek echter dat dit een reactie was op hoe andere christenen zich tegen hen hadden opgesteld. Toen zij werden uitgezonden naar een Arabisch land, kregen zij negatieve reacties te verwerken van de pro-Israël gemeente waar zij lid van waren. Uiteindelijk gaven zij toe dat dit de eigenlijke reden was. Hun reactie op Israël was niet geworteld in een theologische overtuiging.  

Zelf woonden we tijdens de tweede intifada in Ramallah. Op een nacht vond er een vreselijke bomaanslag plaats in Tel Aviv. Tientallen tieners kwamen om. De oproep voor gebed dat er geen onschuldige slachtoffers zouden vallen, werd erg moeizaam ontvangen. Een van de reacties was: 'Ze hebben het aan zichzelf te danken.' Daar sta je dan. De avond daarvoor hadden we net met Arabische tieners een Bijbelstudie gehouden met als thema: heb je vijanden lief. Deze reactie van hun medechristen hebben we maar niet doorgegeven.  

Ook in Nederland loop ik er geregeld tegenaan dat mensen een verkeerd beeld hebben van Israël. Zowel binnen als buiten de kerk. Ook dan is er wijsheid nodig om op de juiste manier te reageren. Zo was ik laatst in gesprek met een vrouw die niets zag in Israël. Dit kwam door de houding van andere christenen, niet om een theologische reden. Voorbeelden van deze houding zijn: het concreet bidden dat een bepaalde leider in Israël gekozen zou worden in plaats van gebed voor de juiste man; bidden tegen het vredesproces; alles goed praten wat Israël doet. 

Het mag duidelijk zijn dat het hier om excessen gaat, maar wel heel pijnlijke, die drempels opwerpen om Israël als Gods volk te kunnen zien. Ook maakt het de kloof dieper tussen Israël en omliggende volkeren en het trekt muren op tussen christenen. 

Ik denk dat we als christenen moeten leren om genuanceerd te praten en denken over Israël. Israël is Gods volk, niet omdat het een supervolk is, maar omdat God zijn naam eraan verbonden heeft. Als er iets fout gaat, hoeven wij niet te proberen dat recht te praten. Wel is het belangrijk dat we oog houden voor het grote plaatje. Israël verdient onze steun, maar dat betekent niet dat anderen erbuiten vallen. Zo heb ik een Palestijnse kennis, een moslim. Hij weet dat ik Israël als Gods volk zie, maar dat hij er even goed mag zijn en dat ik begrijp dat sommige dingen moeilijk voor hem zijn. Toen Israël Gaza binnenviel, heb ik hem gebeld om te vragen hoe het met zijn familie ging. Alleen door dat gebaar is er vriendschap ontstaan. Hij weet: naast Israël mag ook ik bestaan. 

Daarom voel ik me zo thuis bij de NEM. Een duidelijke visie op Israël. Niet exclusief de Arabieren, maar inclusief. Daarmee bewijzen we Israël een grote dienst. Want naast de excessen in het gedrag van sommige christenzionisten is er natuurlijk veel goeds te melden. Want op momenten dat Israël alleen staat, zijn het christenzionisten die een arm om het volk heen slaan. 

Foto: Nigeriaanse christenen op het Loofhuttenfeest in Jeruzalem. 

Dit artikel komt uit NEMagazine nr. 7 - oktober 2011.
Ook ons gratis NEMagazine ontvangen?
Stuur een mailtje met uw gegevens naar lieneke.vd.voort@nemnieuws.nl