Bitchuba Adonai

Een Baanbreekster vertelt...

10 februari 2011

In het begin was er elke ochtend weer die enorme drempel tussen het BaanBrekershuis en het tehuis waar ik werkte. Zoals de weg naar de bushalte er uitziet, zo was het voor mijn beleving ook om elke keer die stap weer te wagen naar het werk. Eerst de trappen (69 treden en bijna even zoveel graden) naar de weg, dan een klim naar het kruispunt. En als je daar eenmaal was, ging het wel weer. Tot ik de bus weer uitstapte en daar de heuvel voor het tehuis opdoemde.  

Dat mijn leven niet leeft zonder gebed, niet ademt zonder het communiceren met God merkte ik direct tijdens mijn BaanBrekersperiode in Jeruzalem. Maar dat de ander eigenlijk niet kan leven en ademen zonder mijn gebed, is iets wat later tot me doordrong. 

Met de bedoeïenen jongen van mijn groep zong ik vaak een liedje dat we tijdens het voorbereidingsweekend in Voorthuizen geleerd hebben, 'Bitchuba Adonai' (vertrouw op de Heer). En als hij weer een keer zijn familie miste en huilde, zongen we het samen. Tijdens mijn laatste dag in het tehuis heeft die jongen mij iets heel belangrijks geleerd.  

Tijdens een activiteit roept hij me, ik zie z'n lip trillen en zijn grote ogen staan vol tranen. 'Janneke, I miss my abba' (Janneke, ik mis mijn papa) fluistert hij. Ik leg mijn arm op zijn schouders als hij zacht begint te snikken en zing 'Bitchuba Adonai' terwijl ik zachtjes bid om de Trooster. Meer kan ik niet doen, ik weet niet wanneer en of zijn vader hem zal opzoeken. Als het liedje afgelopen is en de tranen langzaam zijn opgedroogd, zegt hij: 'I will miss you too. I will cry in the night, and nobody will hear me.' (Ik zal je ook missen. Ik zal de hele nacht huilen en niemand zal mij horen). Ik ga dichter bij hem zitten en geef hem een knuffel. Zacht herrinner ik hem er aan dat hij mag vertrouwen op God, ook als hij 's nachts huilt en eenzaam is, ook als hij zijn vader mist.
'But Janneke, I am afraid I will forget 'bitchuba Adonai', because no one will tell me'. Nu was ik degene die mijn tranen niet langer meer kon tegenhouden. 

Dat de BaanBrekersperiode wel eens meer met je kan doen dan je aanvankelijk verwacht had, wist ik. Maar dat het dit grote risico zou hebben, namelijk dat je ontdekt dat je misschien wel onmisbaar bent geworden... dat wist ik niet. Dankbaar bedenk ik dat er op die plek mensen zijn die hem aan de hemelse Vader herinneren. Maar het herinnerde mij dat er gebed nodig is voor meer werkers in het Midden Oosten. Because no one will tell them, to trust in God...
Dan neem ik de drempels voor lief, ik hoop jij/u ook!