Verslag Loofhuttenfeest 23-09-2010

28 september 2010

Loofhuttenfeestviering op het NEM centrum bij Voorthuizen
Door Jedidja Fijnenberg 

Als ik om 18:30 uur de zaal binnenkom, valt er iets op. Het is niet zomaar een zaal. De mensen zitten in een loofhut! Als ik omhoog kijk, zie ik een dak van bladeren. In een loofhut moet je altijd de hemel kunnen zien. De mensen die de loofhut hadden gebouwd waren erg creatief. Ze hadden in het dak van bladeren borden opgehangen met woorden erop zoals: blijdschap, beschutting, trouw, etc. Want dat is wat je toch verwacht van de hemel! 

Gijs Lammerts van Bueren laat enkele foto's zien van loofhutten in Israël. Ze worden overal gebouwd; in tuinen, op balkons of gewoon op straat. Ook zit daar een foto bij van de BaanBrekers (kort verband uitzending) in Jeruzalem. Ook zij hebben een loofhut gebouwd, op hun balkon. 

De uitleg over het Loofhuttenfeest is boeiend. Het is het grootste feest, dat 7 dagen duurt. Er wordt uitbundig feest gevierd. Dit is een gebod van de Heer, wat beschreven wordt in Leviticus 23:33-43. Een feest waar mensen vrolijk zijn, eigen inspanningen relativeren en gedenken dat God degene is die voor ze zorgt. Het boek prediker wordt gelezen in de loofhut en er wordt lekker gegeten gedurende dit feest. 

Achterin de zaal staat een rij tafels schitterend versierd, met daarop allerlei gerechten, die de mensen zelf hebben meegenomen. Er wordt uitgebreid tijd genomen om van al dat lekkers te genieten. 

We nemen ook de tijd om de Koning van Israël te eren d.m.v. zang. Deze avond is er geen muzikale begeleiding, maar de mensen zingen uit volle borst mee.  

Ruth Penning leert ons dat we de loofhut nodig hebben om herinnerd te worden dat we kwetsbare, afhankelijke mensen zijn. Juist in onze gesettelde levens, in onze stevige huizen, kunnen we dat vergeten. De loofhut laat zien dat we kwetsbaar zijn, dat we onderweg zijn. Onze veiligheid is de Here zelf. Ruth sluit af met Psalm 27: 4-6: Ik vraag van de Heer maar één ding, ik heb maar één wens: in zijn tempel te wonen, mijn leven lang, zijn gastvrijheid te genieten, bij hem thuis te zijn. Word ik bedreigd, hij verbergt mij in zijn huis; op de rots waar hij woont, laat hij mij schuilen. Door vijanden word ik omringt, maar nu kan ik hen weerstaan. Offers zal ik brengen voor de Heer, ik juich van vreugde, spelen en zingen zal ik in zijn tempel.  

Beluister de overdenking van Ruth Penning.