Zien op wat gelovigen verenigt

23 september 2010

Door Alfred Muller in Netanya  

Al jaren praten ze met elkaar. Messiasbelijdende Joden en Palestijnse christenen weten dat ze elkaar moeten erkennen als broeders en zusters. Ze beleggen conferenties en andere evenementen waarbij ze elkaar ontmoeten. Geschilpunten blijven bestaan, maar betrokkenen bij de dienst van verzoening zijn zich bewust dat er geen alternatief bestaat. Jezus heeft toch geboden elkaar lief te hebben? 

Lisa Loden geeft als Joodse gelovige les op een theologische academie in Nazareth. Anders dan bij conferenties, heeft ze hier de mogelijkheid elke week met Arabische gelovigen samen te werken. 'Het opbouwen van relaties is allesbehalve vanzelfsprekend als de gelovigen niet dicht bij elkaar wonen, verschillende gemeenten bezoeken of de Heer niet op dezelfde wijze aanbidden', vertelt ze in haar huis in een buitenwijk van Netanya.  

Ze ziet de relaties als een cirkel, niet als een rechte lijn. Mensen bouwen relaties op, en trekken zich terug. 'Dit is een moeilijke periode. De emoties zijn hevig. Mensen zijn bereid door te gaan, maar dezelfde personen trekken zich ook wat terug. Dat is mensen eigen. Als je voelt dat je verwond bent of dat jouw volk verwond is, dan trek je je terug. Dan ben je een tijdje met je eigen zaken bezig.' 

Sociale klasse
Gelovigen zoeken van nature liever contact met mensen die het met hen eens zijn of tot dezelfde sociale groep en cultuur behoren. Juist in deze tijd van globalisering leven etnische conflicten weer op. Lisa wijst op een uitspraak in het document 'Verzoening als de opdracht van God', van 47 christelijke leiders uit de hele wereld, die in 2005 bij elkaar zijn geweest. Zij stelden het volgende: 'In teveel plaatsen stroomt het bloed van etniciteit, stam, rassenhaat, sociale klasse of nationalisme sterker dan de wateren van de doop en onze belijdenis van Christus.'  

Messiaanse Joden en Palestijnse christenen moeten eraan werken om de onderlinge relatie en eenheid op te bouwen. 'Dat vereist dat ze elkaar beter leren kennen. Ze moeten daarbij het oog steeds gericht houden op wat hen verbindt. Dat wordt niet eenmalig gedaan, zo van: “De basis is gelegd, we zijn broeders en zusters.” Het moet een proces worden waarbij de Heer betrokken is. Zonder Hem zal het niet lukken om een diepe relatie op te bouwen. De gemeenschappelijke band moet voortdurend worden versterkt. 

In de praktijk betekent het dat er een sterk geestelijk element aanwezig moet blijven, ook als we spreken over de geschiedenis of identiteit die onze theologie en psychologie raakt. We springen noch over de problemen heen, noch over de basis die ons verbindt. Voor het opbouwen van relaties is tijd en vertrouwen nodig. Als er moeilijke dingen gebeuren, zoals de oorlog in Gaza of het incident met de vloot, dan worden de relaties onder druk gezet. Als gelovigen een band hebben opgebouwd, dan zijn ze in staat deze moeilijke gebeurtenissen te boven te komen.' 

Aanspraak op land
Gelovigen kunnen vergeven wanneer ze God zien als een rechtvaardige rechter en als ze in staat zijn hun grieven aan Hem over te geven. Dat houdt ook in dat ze hun aanspraak op land en hoop op herstel bij Hem neerleggen. Voor de een is dat moeilijker dan voor de ander. 'Als iemand het verlies van eigendommen heeft meegemaakt of elke dag moet leven met militaire bezetting, dan moet iemands leven met God zwaar wegen om werkelijk te kunnen vergeven en los te kunnen laten. Dat wil niet zeggen dat iemand de strijd voor waarheid en recht opgeeft. Maar recht is een kolossale kwestie. Uiteindelijk bevindt recht zich in de handen van God.  

We leven in een gevallen wereld waar we misschien nooit het soort recht vinden dat we willen zien. Dat helpt mij te begrijpen waarom sommigen misschien nooit in staat zijn de dingen los te laten. We kunnen het hebben over psychologie en persoonlijkheid, maar uiteindelijk gaat het erom dat God onze harten verovert en dat we alles aan Hem overgeven. Wij allen voeren hetzelfde gevecht, zij het op verschillende gebieden in ons leven. Voor sommigen is het fysiek. Ze zien en voelen het. Voor anderen is het een intern gevecht met God.' 

Dit artikel is gepubliceerd in ons (gratis) NEMagazine, nr 3, oktober 2010.