Ik wilde niet als Jona zijn

Tekst en foto's: Alfred Muller in Jaffa, oktober 2009
In het park van Jaffa laten toeristen zich fotograferen bij een wit beeld van Jacobs droom, het offer van Isaak en de val van Jericho. De steegjes in het gerestaureerde centrum leiden naar de oude haven. De profeet Jona begon in dit stadje zijn reis naar Tarsis en de apostel Petrus wekte er Dorkas op.

Bij de haven bevindt zich Andromeda, een wooncomplex voor miljonairs op zoek naar een exclusief appartement aan zee in een pittoresk omgeving.
Een paar straten verderop is het leven totaal anders. Uit alle richtingen duiken de scooters op die zich tussen de toeterende auto's doorwringen. Het blokkeren van de straat met een auto lijkt een favoriete bezigheid. Sommige gebouwen zijn fraai gerenoveerd, bij andere hebben zeelucht en zon hun tol geëist.

Park in Jaffa

In een van de flatgebouwen bevindt zich Victor Bahbah. Hij is vandaag thuis, want hij heeft geen werk. Hij is voorganger van een Arabische gemeente van de Assemblies of God in Jaffa. De gemeente telt 35 zielen en is dus te klein om een pastor te onderhouden. Hij heeft geld nodig voor zijn vrouw en vier kinderen. Daarom renoveert hij als het even kan huizen. Hij vraagt om gebed voor werk, een nieuw busje en bovenal .... de redding van zielen.

Ramallah
Hij groeide op als Grieks-orthodoxe christen in Ramallah op de Westelijke Jordaanoever. Hij werd fotograaf en leefde "in allerlei zonden". In 1987 brak de eerste Palestijnse opstand uit. Het leven werd steeds moeilijker.
Zijn broer nam hem in 1988 mee naar een evangelische dienst. Hij wist niet wat hij zag. "Zij aanbaden God. Niet alleen in heiligheid, maar ook in blijdschap. Ik vroeg mij af: 'Wat gebeurt hier? Wie heeft hen anders gemaakt?' Ik voelde dat God mij aansprak. Ik was een zondaar en ik stelde mijn hart open voor Jezus. Ik gaf Hem alles. Ik zag dat Hij van de mensen houdt."
Anderhalf jaar later verhuisde hij van Ramallah naar Ramle in Israël. Daar trouwde hij met een Israëlisch-Arabische vrouw. Hij kreeg het Israëlische staatsburgerschap en werkte als huisschilder. Jezus zei aan het kruis: 'Vader, vergeef hen.' Waarom zou ik dat niet kunnen? Ik vergaf de Joden en moslims voor honderd procent en ik begon van hen te houden."

Victor Bahbah in Jaffa

Moeilijke mensen
In 1995 begon hij theologie te studeren aan een school van de Assemblies of God in Haifa. Een senior pastor vroeg hem zorg te dragen voor de gemeente in Jaffa. "Ik zei: 'Jaffa? Daar wil ik niet heen. Daar zijn moeilijke mensen.' Maar ik begon te bidden: 'Als U mij daar wilt Heer, wie ben ik dan?' Ik wilde niet als Jona zijn. Ik begon er in 1998 te dienen. Nu houd ik van Jaffa."
Elke dinsdagavond komt zijn gemeente samen. Verder leidt hij op maandagavond een huisgroep in Ramallah. Hij heeft een goede relatie met de messiaans-Joodse gemeenten. "Elke maand komen wij als voorgangers in het Tel Aviv gebied bij elkaar voor ontbijt en aanbidding. Zij bezoeken mijn kerk en ik bezoek hen. We houden soms ook conferenties in Israël of daarbuiten."
Hij wil huidige problemen geen wig laten drijven. "In het begin hadden we een verzoeningsconferentie. Dat was dat. Nu zijn we broeders in hetzelfde lichaam."
De Heer bepaalde hem erbij tijdens de Libanonoorlog van 2006 iets te doen voor de geloofsgenoten in Galilea. De mensen daar zaten wekenlang in de schuilkelders vanwege de Katyusha's. Hij vertelde alle gemeenten in Tel Aviv erover. Ze gaven geld en voedsel. "Met Arabische en Joodse voorgangers gingen we op reis. We gaven de gemeenten in het noorden geld en eten. Het was een moeilijke tijd, maar hadden blijdschap."