Pijnlijke dilemma's

Een persoonlijk commentaar door Kees Jan Rodenburg

25 oktober 2011

25 oktober 2011

Pijnlijke dilemma's 

Ik kan het nog nauwelijks geloven, dat de gevangenenruil tussen Israël en Hamas werkelijk heeft plaatsgevonden en Gilad Shalit weer thuis is. De afgelopen jaren liep ik geregeld langs de tent waarmee familieleden en sympathisanten aandacht vroegen voor het lot van deze gekidnapte Israëlische soldaat. De dagen van zijn gevangenschap werden geteld, vijf lange jaren van onzekerheid en angst. Wat vooral indruk op me maakte was de enorme inzet van Gilads ouders voor hun zoon. Onvermoeibaar reisden ze de wereld rond om regeringsleiders tot daden aan te sporen. Pas de laatste maanden, zo blijkt nu, zijn de onderhandelingen tussen Israël en Hamas in een stroomversnelling geraakt. Beiden kanten kwamen tot het besluit een overeenkomst te willen en waren bereid hun eisen bij te stellen. Het heeft ertoe geleid dat Gilad toch vrij snel herenigd kon worden met zijn familie. Ze vierden het slot van het Loofhuttenfeest samen, het feest dat ons bepaalt bij de kwetsbaarheid van het bestaan en de beleving van Gods vrede.
De gevangenenruil trekt een diep spoor door de ziel van veel Joden. Is de prijs niet te hoog geweest, moedigt deze overeenkomst nieuwe terreurdaden niet aan? Vooral slachtoffers van aanslagen en hun nabestaanden vinden het moeilijk te verteren dat Israël een overeenkomst heeft gesloten met Hamas – wie zou daar geen begrip voor hebben?
Voor de situatie waarin Israël en de Palestijnen zich bevinden is pijn misschien wel het meest kenmerkend geworden. Wat er ook gebeurt of wat er ook gezegd wordt, welke beslissing de leiders van beide volken ook nemen, het roept verdeeldheid en verzet op. Aan beide kanten zijn de wonden bijzonder diep. Pogingen om uit de huidige impasse te komen veroorzaken grote pijn. Maar ook het handhaven van de status quo roept bij velen pijn op. Wat een duivels dilemma voor alle betrokkenen.
De Bijbel spreekt op veel plaatsen over het weidse perspectief van het Koninkrijk van God, het toekomende vrederijk. Als NEM halen we inspiratie uit de woorden van Jesaja 19, waar staat dat Israël een zegen zal zijn tussen de volken van het Midden Oosten. Wie zou niet graag ineens en rechtstreeks naar die toekomst willen, zonder omwegen, zonder pijnlijke dilemma's. Dat is echter onmogelijk, een shortcut naar de vrede bestaat niet.
De Bijbel vertelt dat Jezus naar het Loofhuttenfeest ging (Joh. 7), maar niet op het moment dat zijn leerlingen dat wilden en niet op de manier zoals zij dat wilden, namelijk om zijn macht bekend te maken en zich te presenteren als verlosser. Dat laatste kon alleen toen Hij op dat andere feest, Pesach, de weg naar het kruis was gegaan en was opgestaan uit de dood. Deze Messias gaat niet om de wonden van ons persoonlijke leven en van onze wereld heen, Hij draagt ze met ons. Te midden van de pijn proeven we al iets van de vrede die eens voluit tot ontplooiing zal komen.