Gedenken

4 mei 2010

Gedenken doen wij allemaal. Velen staan op 4 mei stil bij de verschrikkingen van de tweede wereldoorlog. Anderen staan alleen stil als een geliefde overlijdt. Maar ook het mooie willen wij gedenken. Op 5 mei onze vrijheid, onze verjaardagen, onze successen bij de diploma-uitreiking, onze jubilea… 

Gedenken is stilstaan en is belangrijker dan onze snelle samenleving zou doen vermoeden:  

Gedenken is onze verbondenheid bevestigen en versterken. Bij wie horen wij? Wie betekent veel voor ons? Daar ga je naar toe. Die stuur je een smsje. Die gedenk je in de voorbede.  

Gedenken is ook bezinnen. Wat is er fout gegaan? Wat mag er nooit meer gebeuren? Welke lessen leren wij van het verleden? Een beroemde Joodse geleerde zei ooit eens: vergeten is ballingschap, gedenken is verlossing. 

Tot slot is gedenken verwachten. Zeker voor de gelovige. Bij het breken van het brood en het drinken van de beker gedenken wij de dood van Jezus totdat Hij komt.  

Om bovengenoemde redenen zou de kerk bij alle gedenk- en feestdagen van Israël ook even stil moeten staan. 

Gijs Lammerts van Bueren, 4 mei 2010