Uitzending

De huidige groep BaanBrekers is op dit moment nog in het Midden-Oosten. Wij mochten wat fragmenten uit hun verslagen halen zodat wij een idee krijgen van hun leven op dit moment:

Ingrid schreef:
'In de oude stad bezoek ik een syrisch orthodoxe vrouw. Ik help haar met alles wat ze niet meer kan zoals de was. Ik verf haar haar en begeleid haar naar de kerk en naar de dokter omdat ze alleen de trappen niet meer op en af kan.
We kunnen elkaar na een paar weken steeds beter begrijpen. Ze komt een beetje uit haar isolement en pas vertelde ze me hoe moeilijk ze het vindt om door te gaan.'

Marit schreef:
'Tja en dan zit je zomaar 3 maanden in Israel. Inmiddels zijn we op de helft. Dat betekent dat ik nog 6 weken te gaan heb. De eerste 6 weken zijn heel snel gegaan. Ik heb het ontzettend naar mijn zin. Ik geniet van het mooie weer (30 graden). Het is fijn dat het programma bekend is van elke week. Daardoor gaan de weken heel snel wat ook niet altijd leuk is dat het zo snel gaat.
De week begint altijd op zondag met een excursie. Dan werk ik van maandag tot donderdag in St.Vincent. Dat is een tehuis voor meervoudig gehandicapte kinderen. Vrijdag werk ik in de gaarkeuken en zaterdag is een bijkom dag. Een dag voor mezelf.
En dat is vaak de dag waarin ik mezelf tegenkom. Wat niet altijd even relaxed is, maar wel een goed proces.'

Aad schreef:
'Zo dicht in God's uitgekozen plek aanwezig mogen zijn is nog steeds zo opbouwend, inspirerend en geeft gewoon groei in je geloof.
Daarnaast samen met andere mensen (inwoners, toeristen) in Jeruzalem op straat mogen lopen, in de bus zitten, naar je werk gaan en weer naar huis aan het eind van de dag, heel mooi.
Cultuur: werken/wonen tussen mensen met zoveel verschillende geloven, culturen, opvattingen, meningen en uitingsvormen is leerzaam, uitdagend en boeiend.
Je staat voortdurend met beide benen in een heel andere wereld. Het is geen belevenis meer maar een beleving en dat beantwoordt aan mijn van te voren gestelde verwachtingen.
Ik wist van de armoede-situatie in Jeruzalem, maar was toch onder de indruk in de gaarkeuken wat armoede concreet inhoudt waardoor er bijna gevochten wordt door mensen om eten en dat er keuzes gemaakt moeten worden tussen eten kopen of medicijnen.'

Christine schrijft:
'Mijn werk is echt geweldig. Ik weet nog dat ik de eerste dag in St.Vincent was en me verteld werd dat ik met de grote jongens zou gaan werken. Ik schrok enorm en wilde echt wegrennen maar men zei dat je met hen echt lol kon hebben. De eerste dag was even wennen, vooral de luiers van die grote jongens… maar al snel had ik het heel erg naar mijn zin. En nu vind ik het heel erg tof. We hebben inderdaad enorme lol en soms lig ik helemaal in een deuk.
Ik ervaar dit echt als een wonder van God, aangezien ik al mijn hele leven bang ben voor gehandicapte mensen en ik daar nu gewoon van genezen ben , want ik vind ze nu zo tof.
Veel enthousiaste verhalen dus van mijn kant, maar er zijn ook wel degelijk moeilijke dingen. Ik loop hier keihard tegen een aantal dingen van mezelf aan. Dat is hard werken maar ik geloof dat dit een vruchtbare en waardevolle tijd is in mijn leven.'