Uitzending

Ik doe vrijwilligerswerk in een vrij grote instelling met lichamelijk en verstandelijk beperkte mensen. Ik werk op een wat oudere mannengroep, allen rolstoel onafhankelijk. Wat ik hier voornamelijk doe is activiteiten met de cliënten, ze persoonlijke aandacht, eten & drinken geven en ook regelmatig met ze wandelen. Ik heb het goed naar me zin, al is het soms wel lastig met de taal, want een aantal van mijn collega's spreken nauwelijks Engels.

Wat betreft excursies zijn we tot nu toe vooral rondom en in Jeruzalem geweest, maar dit was zeker heel mooi… We zijn bijvoorbeeld al bij de Westelijke muur (vooral bekend als de Klaagmuur) en op de olijfberg geweest, hebben op de muren van Jeruzalem gelopen en zijn naar het bidden voor de vrede van Jeruzalem geweest. Dit is een bijeenkomst die een keer in het jaar wordt gehouden. Miljoenen christenen bidden, zowel hier in Jeruzalem als over de hele wereld, voor de vrede van Jeruzalem. Op de Haas Promenade in Jeruzalem vond de bijeenkomst plaats die door God TV wereldwijd werd uitgezonden.
Ook zijn we naar Shilo geweest, naar de plek waar de tabernakel 369 jaar heeft gestaan. In deze omgeving wonen Joden in Nederzettingen, die worden omringd door Arabieren. Dit vond ik een mooie excursie. Onze gids wist veel en veel heeft verteld over de plek en de geschiedenis ervan.

Wat mij tot nu toe erg is bijgebleven zijn de keren dat ik met Gertrude
mee ben geweest naar Arabische families met gehandicapten kinderen in en rondom Bethlehem. Ik vind sowieso Bethlehem al prachtig. Het zien van die families, die als gezin(nen), getrouwd en wel, allemaal bij elkaar wonen en hoe het allemaal in zijn werk gaat bij de moslims, vind ik heel bijzonder en apart. Daarnaast zijn de kinderen erg lief ;-)
Vorige week zijn we zelfs wezen zwemmen (zie foto, dit meisje is 16 jaar…), dit vond ik geweldig om te doen! Samen met nog een begeleider en een fysiotherapeut, hebben we met de kinderen oefeningen in het water gedaan. De ouders stonden aan de kant mee te kijken en vonden het naar mijn idee fijn.

Verder reis ik elke dag iets meer dan een uur met de bus en de tram naar mijn werk en ook dan zie ik veel, vooral veel verschillende mensen. Dit vind ik interessant.
Met mijn mede groepsgenoten gaat het verder goed en is het gezellig. We runnen met z'n vijven het huishouden; boodschappen doen, koken, schoonmaken en de was. Hierin hebben we wel taken verdeeld voor structuur en duidelijkheid. Ik ben samen met een groepsgenoot verantwoordelijk voor de boodschappen en ik kook over het algemeen. Dit omdat ik de meeste ervaring heb in het koken voor grote groepen ;).
Ook in onze vrije tijd gaan we regelmatig met elkaar of met twee of drie van de groep op stap. In het weekend naar bijvoorbeeld een van de vele kerkdiensten die hier zijn. Ondanks af en toe even een heimwee momentje erbij, kan ik zeggen dat ik het heel goed naar mijn zin heb en nog volop ga proberen te dienen en te genieten de komende twee maanden!!

Gretina Voorberg

Ik vind het boeiend om de levensverhalen van mensen te horen

Uit het verslag van Anny...

...Ik vind het jammer dat ik geen leeftijdgenoten heb in deze groep (ben zelf 56) en merk best dat jongelui tussen de 19 en 25 toch andere interesses hebben. Leeftijdsgenoten heb ik gelukkig wel in het ouderencentrum in Beth Bart, daar werken nl twee HIP volunteers, ééntje voor zes weken die net is gekomen en de ander vertrekt eind november.
Ik geniet van het werken in het ouderencentrum. Het is een religieus centrum met zo'n 80 bewoners waarvan ongeveer tien afkomstig uit Nederland. Het merendeel komt uit Duitsland. Op woensdagochtend is er een Holland ochtend waar ook voornamelijk vrouwen van buiten het centrum aan deel nemen. Deze ochtend wordt geleid door een maatschappelijk werkster en per ochtend is er een thema. Afgelopen keren ging het over Rosh Hashana (Joods oud/nieuw) en Jom Kippur en werd er voorgelezen uit een boek van Bella Chagall (de vrouw van de bekende schilder), die over deze feestdagen schrijft toen zij nog kind was. De laatste ochtend ook over joodse kookboeken gehad. We drinken koffie/thee met elkaar en afgelopen woensdag waren er zowaar speculaasjes bij.

Anny, BaanBreekster via de NEM, vertelt over haar werk bij Beit Barth... (klik op het plaatje)

Het is de bedoeling dat ik bezoekjes breng aan de mensen. Met ze ga wandelen en meega naar ziekenhuis of artsen bezoek.
Aan het eind van de middag wordt er tussen 4 en 6 koffie geschonken. Dan is het de bedoeling dat je ook zo gesprekjes hebt met mensen of een spelletje met ze gaat doen. Ik vind het boeiend om zo de levensverhalen van mensen te horen en sta versteld hoe snel ze dit met je willen delen. Soms ook heel emotioneel. Ik zit aan een eettafel met een vrouw die een kampnummer op haar arm heeft. Van haar 15e tot haar 18e was ze in Auschwitz en is ze één van de weinig overlevenden.
Rond de feestdagen worden we ook wel ingezet in de keuken en eetzaal en heb ik bij ziekte ook al in de wasserij gewerkt. Al met al dus zeer afwisselend. Ik heb veel gelezen over de holocaust en nu spreek ik de mensen zelf dat is wel een hele bijzondere ervaring. Ik woon zelf in Amsterdam en de meeste mensen die afkomstig zijn uit Nederland hebben in Amsterdam gewoond....

Er wordt met veel zorg en liefde met de cliënten omgegaan

Uit het verslag van Fiona:

... Mijn werk in Ilan bevalt me nog steeds goed en ik ga er elke dag met plezier naartoe. Wat me is opgevallen is met hoeveel zorg en liefde er met de cliënten wordt omgegaan. Ze krijgen zeker geen aandacht tekort en de verschillende kamers waar gewerkt wordt, zien er vrolijk en verwelkomend uit.

Mijn collega's zijn allemaal aardige mensen, vooral met een van hen kan ik het erg goed vinden.
Op zich is het logisch dat ik haar het beste heb leren kennen, ik zit elke dag met haar in de keramiek kamer, waar een vast groepje cliënten elke dag naartoe komt om van alles te maken. Mooie dingen worden er trouwens gemaakt en die worden later ook verkocht.

Logischerwijs heb ik van de cliënten dan ook vooral het groepje dat keramiek doet beter leren kennen. Eigenlijk mag je misschien geen favorieten hebben onder de cliënten, maar die heb ik stiekem wel. Met een van die meisjes, iemand van mijn leeftijd, kan ik hele gesprekken voeren over van alles, ze is hartstikke slim en spreekt beter Engels dan zo menig ander persoon. Vandaag nog vertelde ze me over haar dromen, ze wilde bijvoorbeeld altijd graag moeder worden en een nagelstudio beginnen. Wegens haar handicap weet ze dat deze dingen helaas nooit zullen gebeuren en op dat moment ging mijn hart wel echt naar haar uit.

Alles dat ik verder nog voor haar kan doen, is bidden dat ze toch een gelukkig leven zal hebben...